توی کافه نادری روبروی یه صندلی خالی نشسته ام ، با خودم شروع به صحبت می کنم و باز هم مثل همیشه صدایم مهمان دارد . این صندلی لهستانی اذیتم می کند و به یاد می آورم که تو را هم اذیت می کرد ، همیشه می گفتی : چه اصراریه که از این صندلی های کهنه و قدیمی استفاده کنند ؟

به پنجره کناری نگاهی می اندازم و گلوله های برف را می نگرم  که زمین نخ نما را فرش نما می کنند . به یاد می آوری ؟ همیشه جایمان کناره پنجره بود ، انگار همه می دانستند و هیچ کس روی این صندلی لهستانی های درب و داغان نمی نشست . اوایل از آمدن به اینجا سر باز می زدی اما بعد عاشق اینجا شدی ، تقریبا همه دیگر اینجا ما را می شناختند ، تا اون روز لعنتی فرا رسید ...

با دوستانت قرار گذاشته بودی و به کام مرگ می رفتی ، ای کاش مرا هم با خود می بردی تا با هم لبان مرگ را می بوسیدیم اما انگار تو پایان تلخ را می دانستی و مرا همراه خود نبردی . به من گفته بودی که از جاده هراز به ویلای آمل خواهی رفت  اما لاشه 206 سپید رنگت در جاده چالوس نزدیک ویلای خسرو پیدا شد .

امروز درست 2 سال و 6 ماه و 8 روز است که از نیت خیانتت می گذرد اما دوستان کافه نادری ما بی خبر از هر کجا روی میزمان و همان صندلی لهستانی های کهنه مان گل های خشک یاس و روبان مشکی را به یادت نگه می دارند .

تهران ، اسفند 1390 ، کافه نادری